Breekers Blog - Breekjaar

Op het Breekers Blog van Breekjaar lees je over het concept van een tussenjaar, het maken van een studiekeuze en het ontwikkelen van specifieke skills. 

The artist way

‘Als ik later groot ben word ik beroemd!’ Dat riep ik toen ik 10 was en groot fan van de Spice Girls. Als  basisschool meisje trad ik trots met vier vriendinnen op. Ik was Mel B. Eigenlijk vond ik haar niet de leukste maar mijn vriendinnen wilden de andere Spice Girls zijn en dus was ik Mel B. 

Dat was de eerste keer dat ik deed wat anderen van mijn verlangden. ‘Later als ik groot ben ga ik in de politiek!’ Ik was 16 en vond het allemaal maar wat interessant. Die mensen in de tweede kamer die lekker met elkaar discussieerden en vooral alles wat de ander wilde stom vonden. Vooral Pim Fortuyn vond ik wel wat. Een druktemaker noemde mijn moeder hem. Zo noemde ze mij ook. Ik kon ook goed discussiëren en alles wat de ander leuk vindt stom vinden. En dus moest ik ook maar in de politiek zei ik in een puberaal impuls. Mijn ouders zagen dat wel voor zich en dus ging ik later de politiek in. Anderen verlangden van mij dat ik een doel had voor de toekomst dus ‘verzon’ ik iets. Ik wist niet míjn verlangens waren. 

Eigenlijk heb ik nooit geweten wat ik wilde worden en verlangden. Ik wilde altijd iets worden waarvan ik dacht dat anderen dat leuk aan mij zouden vinden. Afgezien van ‘rijk’, ‘mooi’ en ‘populair’ wist ik niet wat mijn verlangens en dromen waren voor de toekomst. Ik heb er nooit over nagedacht en deed maar wat. Tijdens mij studie merkte ik dat ik sommige dingen leuk vond. 

 Ik hing in het verleden en keek naar de dingen die ik nog niet bereikt heb en die ik anders had ‘moeten’ doen. Ik was ongelukkig en gaf dingen om mij heen daar de schuld van. Iedereen deed het beter dan ik en ik had ook zo goed kunnen zijn als ik maar….  Tot ik het volgende inzicht kreeg: ‘Als ik met één been op gisteren sta en met het andere op morgen, dan pis ik op vandaag’.

Nu wil ik niet zeggen dat dit allemaal veranderd is en dat ik het verleden volledig ben vergeten en een plek heb kunnen geven. Wel ben ik minder met het verleden bezig, meer met het nu en maakt ik stappen in het creëren van een visie voor de toekomst.

Ik leer dat ik vooral moet doen wat ík leuk vind en dat als ik iets écht leuk vind, ik er vanzelf wel goed in word. Op aanraden van een Breekjaar trainer, heb ik ‘the artist way’ gekocht. Dit is een boek dat mij helpt om het kunstenaarskind in mij weer te vinden. Als kind was ik erg creatief en vond ik het heerlijk om te knutselen, tekenen, kleien, figuurzagen etc. Op het moment dat ik doorkreeg dat mensen het mooi vonden wat ik maakte deed ik het niet meer voor mezelf maar voor complimenten. 

Ik heb nu één keer per week een date met mezelf, een date met mijn kunstenaarskind. En nu, as we speak, ga ik terug naar toen ik 10 was. Ik heb al 7 jaar een gitaar en heb me er nooit in verdiept. Nu heb ik hem tevoorschijn getoverd en laat ik het creatieve meisje in mij los. Op deze date met mezelf schrijf ik dit verhaal, speel ik tussendoor gitaar en heb ik net even uitgebreid gedanst op 'Wannabe' van de Spice Girls. Het is een chaos. Maar een leuke chaos. Net als toen ik 10 was. Toen was ik Mel B want dat moest van anderen. Nu speel ik gitaar want dat wil ik. En niemand anders. Punt.

Willemijn van Wenum - Deelnemer aan Breekjaar Startersprogramma najaar 2015

Hoofd-Hart

300276_571389416218186_348278597_n.jpg

De bomen buiten worden kaal, en het silhouet van de takken steekt af tegen de zilveren lucht. De wind waait weer, en de wolken huilen weer. En net zoals het buiten somber wordt, wordt het bij mij van binnen ook somber.

Mijn hoofd en hart beginnen ruzie met elkaar te maken. Mijn hoofd vindt dat ik me altijd goed moet voelen, altijd gelukkig moet zijn, en het recht niet heb om mij rot te voelen. Mijn hart voelt angst, woede en verdriet. Maar ook blijdschap, liefde en dankbaarheid. Soms wint mijn hoofd het van mijn hart, en dan blokkeer ik. Daardoor voel ik al die emoties niet meer, en dan voel ik eigenlijk alleen frustratie en wanhoop. Op deze momenten wordt alles me teveel en voel ik me net een waterballon gevuld met tranen die elk moment kan knappen. 
 
Lange tijd heeft mijn hoofd het gewonnen van mijn hart, ongeveer vanaf de kleuterklas tot en met mijn eindexamen. Bij Breekjaar heb ik eindelijk geleerd om naar mijn hart te luisteren, en dat is het beste wat me ooit is overkomen. Voor veel mensen is het heel moeilijk om te begrijpen wat Breekjaar precies is, omdat je de band die je met elkaar hebt, de sfeer die er is, en de 'magie' die je daar voelt, niet vast kan pakken. Je kan er geen foto van maken en die laten zien aan anderen. Daardoor vinden veel mensen die Breekjaar niet kennen het maar 'zweverig' of 'spirituele bullshit'. Een hoop mensen zeiden dan ook tegen me dat ik in mijn tussenjaar beter gewoon kon gaan werken en reizen. Voor mij was Breekjaar ook een reis, maar een reis door mezelf, in plaats van een reis door Zuid-Oost Azië. 

Bij Breekjaar leer je om te verbinden met mensen, door te delen en door te spelen, zonder over elkaar te oordelen. Je leert om te kijken naar je eigen belemmerende overtuigingen, je leert om oude gedachtepatronen te doorbreken en om oordelen over jezelf en anderen los te laten. 

Ik zou een hele hoop kunnen vertellen over hoe dat dan in zijn werk gaat, maar ik vertel veel liever hoe het mij geholpen heeft. Mijn grootste negatieve overtuiging is 'ik mag er niet zijn'; de angst om afgewezen te worden. En die gedachte zat bij nog meer vastgeroest dan m'n fietsketting. Bij Breekjaar ontdekte ik deze gedachte en ontdekte ik dat ik die doortrok in al mijn relaties, die met m'n ouders, met m'n broer, met m'n vriendje. En in de allerbelangrijkste relatie, namelijk die met mezelf. 

Ik heb bij Breekjaar geleerd om deze overtuiging er te laten zijn, maar er niet naar te luisteren. Ik heb geleerd om oordelen over mezelf los te laten. Om angst te voelen en toch te doen wat ik eng vind. Ik heb geleerd om vertrouwen in mezelf te hebben, om in mezelf te geloven. Ik heb geleerd om dingen die ik beter anders had kunnen of willen doen niet te zien als fouten, maar te zien als leermomenten. 

Ik heb geleerd om mezelf op nummer één te zetten in plaats van anderen. Ik heb geleerd om me niet schuldig te voelen over mijn depressies, maar om het te zien als iets wat me sterker heeft gemaakt. Ik heb geleerd om mijn hart te laten winnen van mijn hoofd door de confrontatie met mezelf aan te gaan. Ik heb geleerd om mezelf te accepteren zoals ik ben en om van mezelf te houden. 

Er zijn mensen die lachen als ik vertel dat ik na Breekjaar nog een tussenjaar heb genomen, omdat ze denken dat het daarom niet heeft gewerkt. Breekjaar presenteert zichzelf als een jaar waarin je tot een studiekeuze komt.

Iedereen heeft een stem van binnen die hen vertelt wat ze willen, het is de kunst om die stem er te laten zijn, en dat kan pas als je in jezelf gelooft en jezelf accepteert. Het is voor mij 1000x waardevoller dat ik heb geleerd om van mezelf te houden dan om een studie te vinden.

Ik kan nu een keuze maken die recht vanuit mijn hart komt, in plaats van uit mijn hoofd of uit verwachtingen van anderen. Ik ben de enige met wie ik de rest van mijn leven door moet brengen, en ik ben er trots op om te kunnen zeggen dat ik mezelf op nummer één zet en van mezelf houd zoals ik ben.

Annemarijn - Deelnemer aan Breekjaar Amsterdam 10 maanden programma 2015/2016

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zoeken naar de dromen van de ‘echte-ik’

Schermafbeelding 2015-10-14 om 13.39.29.png

Ik heb een zusje, zij is zeven jaar jonger en ik had haar een tijdje niet intensief gezien. Toen ik haar weer zag, een paar maanden geleden, stond daar ineens een zelfverzekerde groeiende mooie jonge vrouw van 21 in plaats van mijn kleine zoekende zus. Ik voelde mijzelf ineens het jongere zusje! What happened? Nou dat zal ik je vertellen.. Breekjaar happened!

Ikzelf was 19 toen ik klaar was met mijn HAVO. Wat ik wilde gaan doen? Geen flauw idee. Een vriendin van me was au pair geweest en dat was haar goed bevallen dus dat deed ik ook. Na twee maanden was ik weer thuis omdat ik het verschrikkelijk vond. Mijn volgende poging was een HBO studie in Utrecht (want in Utrecht was het leuk zeiden m'n vrienden). Ik ‘koos’ communicatie, al ging het niet om kiezen aangezien dit de enige studie was waar ik in februari in kon stromen en dat wilde ik in in Utrecht kon gaan wonen waar het ‘leuk’ was. Ook dit beviel niet waarna ik in september begon met HBO pedagogiek (want mijn moeder was orthopedagoge dus die zou wel trots op me zijn).
Je raadt wellicht al hoe dit afliep. Zo kan ik nog wel even doorgaan maar daar zal ik je niet mee vervelen. 

Toen ik 22 was (en inmiddels in Amsterdam woonde omdat mijn vriend daar wilde wonen), besloot ik naar de universiteit te gaan. Misschien was dat mijn ding. Ik haalde mijn colloquium doctum (duur woord voor toelatingsexamen) en begon met een Bestuurskunde studie. 

Vond ik dit perse erg leuk? Nee. 
Heb ik dit afgemaakt? Ja. 
Waarom? Omdat ik van mezelf aan anderen moest bewijzen.

Ik moest bewijzen dat ik de jaren ervoor niks presteerde omdat ik simpelweg een ‘universiteitsmeisje’ was en het HBO niet bij mij paste. Mezelf aan anderen bewijzen is eigenlijk altijd de main reason geweest voor keuzes die ik maakte. Ik deed dingen altijd voor anderen. Daarbij wil ik wel graag even benadrukken dat ik niet dingen voor anderen deed zodat zij er beter van werden. Ik deed dingen voor anderen zodat zij mij leuker, liever, mooier en aardiger vonden dan dat ik zelf deed. Sinds ik daar achter kwam, een jaar geleden, probeer ik dit te veranderen met behulp van hele lieve mensen om mij heen en op een hele mooie manier. En toch miste ik nog iets. 

Ik wilde geen master gaan doen omdat dat in het plaatje past en mensen mij dan weer leuk en slim zouden gaan vinden. Wat wilde ik wel gaan doen? Geen idee! Dat miste er dus. Iets concreets. Actie!

Behalve de zoektocht naar mezelf waar ik het afgelopen jaar al veel tijd, liefde en aandacht aan heb besteed, was het nu ook tijd om te gaan zoeken naar de dromen die de ‘echte-ik’ heeft… Maar dat kan ik niet alleen… De afgelopen weken heb ik gezocht naar een manier die mij kon helpen in deze nieuwe zoektocht. 

“Het is tijd om te gaan zoeken naar de dromen die de ‘echte-ik’ heeft.”

Mijn zus heeft vorig jaar het 10 maanden programma van Breekjaar gedaan en toen zij daarover vertelde dacht ik: ‘DAT IS HET!!! Beetje jammer alleen dat ik ruim buiten de doelgroep val met mijn 28 jaar levenservaring.’ Alsof het meant to be was zag ik nog geen maand later een bericht van Breekjaar voorbij komen. Een traject voor starters. Dat was precies waar ik naar op zoek was.  

Met dat traject ben ik nu twee weken geleden met gestart. Een traject van twee maanden waarin ik vier keer een lang weekend bij elkaar kom met twaalf andere toppers in een zoektocht naar onszelf en onze dromen. Wie ben ik? Wat zijn mijn dromen? Hoe kan ik deze dromen realiseren? Ik kan de andere twaalf mensen waarmee ik dit avontuur ben aangegaan nu al toppers noemen, want het eerste weekend is geweest. Mijn gevoel bij Breekjaar is goed. Ik denk echt dat dit mij kan helpen om MIJN DROMEN helder te krijgen en MIJN GELUK na te streven, vooral om mezelf te zijn en te mogen zijn…. van MIJ!!!!

Willemijn van Wenum - Deelnemer aan Breekjaar Startersprogramma najaar 2015

Kiezen

Soms komen ze,

Allemaal te gelijk,

Je moet, je moet,

Of het wordt voor je gedaan.

Waarom kiezen?

Het is niet als of je niet verder zult gaan,

Maar als het er niet is,

Niets moet,

Als mijn hoofd leeg is dan ben ik vrij,

En voel ik mij goed,

Die oceaan aan mogelijkheden,

Heerlijk om zo te verdwalen en te vergeten,

Dan zou ik willen dat het voor eeuwig zou duren,

En ik niet gedwongen wordt door die naderende vuren,

Die vuren die mij verslinden als ik niet kies en niet kan vinden,

Dan wordt er voor mij gekozen,

En voelt het als vast binden,

Maar vooral de angst zorgt voor dit dralen,

Omdat ik bang ben om in mijn keuzes te verdwalen,

Daarom wil ik er liever niet aan beginnen,

En laat ik mij keer op keer er door verslinden.

 

Mirjam Smit - Breeker in Amsterdam 2014-2015

Epic Weekend

Terwijl mijn vrienden al vanaf maandagochtend uitkijken naar de vrijdag, kan ik elke week juist niet wachten tot het weer maandag is. Mijn “weekend” valt sinds kort namelijk op maandag en dinsdag. Woensdag tot en met zondag ben ik aan het werk (en begrijp me niet verkeerd, ik heb echt een heel leuke baan. Maar toch net niet leuk genoeg om als “weekend” te omschrijven) en al die tijd tel ik de dagen af tot het weer maandag is. Op maandag begint Breekjaar namelijk weer.

Schermafbeelding 2014-10-22 om 09.43.49.png

Ik ben één van de weinige Breekers die in Utrecht woont en daarom niet afhankelijk is van treintijden. Het enige waarvan ik afhankelijk ben is mijn eigen motivatie om op tijd uit bed te komen en de deur uit te gaan. En op dagen dat ik naar Breekjaar mag, sta ik zodra mijn wekker gaat klaarwakker naast mijn bed. Voor de mensen die weten hoe goed ik normaal gesproken de snooze-knop op mijn wekker blindelings weet te vinden, is dat nogal al een verrassing waarschijnlijk. Maar op maandag en dinsdag word ik, hoe laat ik ook ben gaan slapen, meteen en vol energie wakker.

Vandaag is het dinsdag, wat dus betekent dat ik Breekjaar had. Ik had vanochtend, zonder echt na te denken, een shirt aangetrokken met daarop de tekst EPIC WEEKEND.  In de pauze merkte iemand op dat het helemaal geen weekend was. Natuurlijk, daar had ze volledig gelijk in. Maar op het moment dat ze het zei bedacht ik me dat ik het helemaal goed had gedaan toen ik vanochtend dit shirt aantrok. Want, zoals ik hierboven al schreef, Breekjaar voelt voor mij echt als weekend. En het mooiste is nog wel dat dit weekend me iets anders oplevert dan een kater en een lege portemonnee, zoals de weekenden van de meeste mensen van mijn leeftijd. Mijn weekend brengt me bakken vol met energie, mooie momenten en heel veel waardevolle lessen waarvan ik nu al weet dat ik er voor de rest van mijn leven iets aan ga hebben.

Morgen is het woensdag. En woensdag is voor mij nu wat vroeger altijd maandagochtend was: één van de zwaarste momenten in de week. Het besef dat het nog vijf hele dagen duurt voordat het weer weekend is. Maar dat “weekend” is het wachten zeker waard.

- Sanne Bosselaar / sannebosselaar.wordpress.com/

Terugblik

Terugblik

Geschreven door Sara Eenhoorn

1016296_510195579054097_1411155235_n.jpg

Een cijfer voor groei?

De actieve houding waarmee ik elk schooljaar opnieuw begon werd langzaam overgenomen door de  passieve houding die ik als leerling in de loop van mijn schooljaren onbewust aannam. Leraren die mij de stof uitlegde, ontnamen mij de kans om het zelf allemaal te ontdekken. Ik werd niet uitgedaagd om mijn eigen valkuilen en talenten in te zien en bovendien had ik maar 1 keer in het jaar een gesprekje met mijn mentor, om te evalueren hoe het ging. Ik vroeg me vaak af waarom mijn mentor mijn zevens of achten die ik haalde, koppelde aan ‘het gaat goed met mij’. Écht aandacht voor wie ik was, wat ik wilde, hoe ik me voelde en waarvan ik droomde, was er nauwelijks. 

Op school praatte ik dan ook niet over mijn gevoelens, mijn thuissituatie, dromen, doelen of talenten. Die mogelijkheid kreeg ik wel, toen ik startte aan mijn Breekjaar. ‘Groei’ en ‘vertrouwen’ zijn voor mij twee sleutelwoorden waarmee ik mijn proces binnen dit jaar het beste kan typeren.

 Oei, ik groei!

In het begin van Breekjaar kijk ik op mezelf terug als een heel klein zaadje, van waaruit vooral in de eerste weken van het jaar wortels begonnen te groeien. Wortels die langzamerhand dieper in de aarde gingen, en waarbij ik door de hulp van coaches, terug ging naar mijn verleden. De wortels brachten mij bij mijn kern én tergelijkertijd in contact met andere wortels van mijn groepsgenoten. Deze ontmoeting, wat samen vloeide met écht contact en aandacht voor elkaar, bracht verbinding. Vooral in het eerste deel van mijn Breekjaar zorgde die verbinding voor veel herkenning en erkenning. Ik kan me nog goed herinneren dat een van de coaches vroeg: ‘het niet weten, is toch eigenlijk helemaal niet erg?’ Waarop ik voor mezelf bedacht dat ik het al die tijd als ‘erg’ of ‘ongewoon’ typeerde, maar nu voor het eerst duidelijk werd dat in ‘het niet weten’ juist enorm veel kansen en krachten zaten.

Deze gedachte, zorgde ervoor dat ik langzamerhand mezelf helemaal durfde te geven in oefeningen waarbij je geprikkeld werd om uit je comfortzone te stappen en je eigen grenzen van kunnen op te zoeken. Tijdens zulke oefeningen kon ik al mijn emoties helemaal er laten zijn. Ik ervaarde op zulke momenten bijvoorbeeld intense blijheid, vrolijkheid of verdriet. Nu realiseer ik me dat ik dit voorheen op school had genegeerd. Ik leerde in het eerste blok vooral gewoon ‘alles te mogen zijn’, voor mij dus eigenlijk tot vóór Breekjaar dus iets heel ongewoons.

Je doet het samen

Doordat er veel bij jouw als individu met eigen behoeften en verlangens wordt stilgestaan, gaf het mij ook ruimte om na te denken over waar ik naar toe wilde? Met deze vraag zijn we intensief aan de slag gegaan. Tijdens de persoonlijke coachgesprekken en gezamelijke oefeningen ben ik gaan onderzoeken wat mijn talenten, valkuilen en krachten zijn. Ik voelde dat ik door de inzichten en energie die ik hiervan kreeg groeide. Die groei heb ik voornamelijk te danken aan het feit dat we als groep het proces aan gingen en niet alleen. Je was nóóit alleen. Op de momenten dat ik of een van mijn groepsgenoten het zwaar had, was daar alle steun en liefde die je maar kunt wensen!

Probeer, faal en vier!

Tijdens mijn Breekjaar heb ik ook weer leren vertrouwen op mijn gevoel en meer op de mensen om mij heen. Want eigenlijk weet je vaak al zelf wat je wil, maar raak je afgeleid of belemmerd door verwachtingen, patronen of gewoontes die er zijn. Ik heb geleerd om naar binnen te kijken, te voelen, uit te proberen, te falen en te vieren. Door de veilige omgeving die wordt gecreeërd bij Breekjaar, durfde ik weer mijn actieve houding aan te nemen en had ik het gevoel dat ik alles mocht ontdekken en mijn nieuwsgierigheid naar thema’s of onderwerpen waar ik op school niet over durfde te vragen, er nu wel mocht zijn. Het was mooi om te zien hoe iedere deelnemer zo zijn eigen Breekjaar maakte, maar je toch als groep een intense verbondenheid ervaarde.

Dé plek voor inspiratie

Breekjaar was voor mij ook een plek van inspiratie. Door het ‘spelen’, op avontuur gaan, met je handen bezig zijn en deelnemen aan workshops en activiteiten, werd ik geprikkeld om verder te kijken dan je neus lang is. Maar ook de kleine dingen: als de tientallen quotes, boeken, woorden die zijn gezegd of verhalen die zijn verteld hebben mij een rijker persoon gemaakt. In mijn jaar heb ik ook voornamelijk heel veel lol gehad, veel gelachen, gedanst en gek gedaan. Hoewel sommige dagen heel intensief waren, zorgde de enorme dosis positieve energie die aanwezig was, ervoor dat ik altijd als een energiebommetje thuis kwam.

Een ding weet ik zeker: achteraf kan ik zeggen dat een normale schooldag niet vergelijken is met een dag op Breekjaar. Het is niet te omschrijven hoe mooi en waardevol dit jaar voor mij was. Het zaadje dat ik aan het begin van het jaar plantte, heeft zich vast gezet in de aarde, is gaan groeien en is zich nu aan het ontwikkelen tot een stevige boom. Daar ben ik iedereen in Breekjaar en mijn omgeving heel dankbaar voor!

Als ex-Breeker, (helaas moet ik -ex- er toch voor zetten nu) wens ik iedereen die dit leest, heel veel succes en vooral plezier in het maken van jouw keuzes! Natuurlijk mag je me het hemd van het lijf vragen over de rest van mijn ervaringen tijdens mijn Breekjaar, schroom niet, vraag wanneer en wat je maar wilt…!

Warme groet, Sara Eenhoorn.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Groei

Groei  

Geschreven door Mette Hermkens. 

mette.jpg

Groei heb je in alle soorten en maten. Exponentiële groei, fysieke groei, mentale groei en Breekjaar groei. Dit zijn zomaar een paar voorbeelden van verschillende soorten groei en ik wil er eentje nader belichten: Breekjaar groei. De definitie van Breekjaar groei is: de grote broer van de mentale groei die verband houdt met een jaar om je te oriënteren op je studie, geweldige Breekers en geweldige coaches. Hoe deze definitie is ontstaan? Dat zal ik je vertellen!

Om te beginnen zal ik de beginsituatie schetsen. Een onwennig, onstuimig en hecht zooitje ongeregeld begon aan een mysterieus jaar met als hopelijke uitkomst een goede studiekeuze. Ik zal niet verder ingaan op de studiekeuze zelf want dan kan ik beter een boek schrijven, maar ik zal wel verder ingaan op de onzekerheid die toen de toon zette. Niemand had eigenlijk een idee. Er was nog veel verlegenheid en onzekerheid en mocht iemand al wel een idee hebben over zijn of haar toekomst, waren er teveel twijfels of keuzes.

De eerste verandering die voor een leek te pijlen was, was het eerste Breekmoment. Iedereen mocht iets over zijn voortgang vertellen. Als zenuwen gelijk stonden aan dieren was het daar een hele grote dierentuin. Maar, iedereen bracht het er zoveel beter vanaf dan diegene vooraf had gedacht. We hadden het allemaal toch maar even geflikt en het vertrouwen in eigen kunnen steeg gestaag. De eerste Breekjaar groei was een feit.

Dat de Breekjaar groei zich tot z'n enorm hoogtepunt zou stoten, hadden we allemaal niet durven dromen. Iedereen heeft z'n studiekeuze gemaakt en mocht iemand niet gaan studeren, heeft diegene wel een fucking awesome ander plan waar die helemaal achterstaat. Niemand laat zich meer van de wijs brengen en is zeker van zijn zaak! Daarbij werd er op het laatste Breekmoment zo zelfverzekerd gepresenteerd en met een enorme dosis openheid. Iedereen stond versteld. Is dit nog wel mijn zoon/dochter? Ik kan alle ouders geruststellen: dat is zeker het geval!
We zijn alleen gepimped tot mentale krachtpatsers door onszelf, elkaar en prachtcoaches.

Kortom, godverdomme. Ik ga me niet aan schrijfregels houden. Breekjaar, bedankt en ik hoop dat veel mensen nog van je mogen genieten!

Bijna op het einde

Diemer van den Berg,  pionier van het eerste Breekjaar

Diemer van den Berg, 
pionier van het eerste Breekjaar

Geschreven door Diemer van den Berg.

Het jaar zit er alweer bijna op. Een jaar vol belevenissen en ontwikkelingen. Een jaar met een nieuwe groep vrienden.

"Wat is Breekjaar?", vragen ze dan. Ja, geef daar maar eens antwoord op. Onbeschrijfelijk wat we doen en wie we zijn. Wij als pioniers op ontdekkingstocht. Met Breekers en coaches, die eigenlijk op hetzelfde niveau als ons zitten en geen docent-achtige rol hebben.

Chaos en communicatie. Toch wel de twee woorden die Breekjaar het beste omschrijven. De chaos in onze speel/inspiratieplek. Maar ook zit er weer een vorm van structuur in. Of de chaos in het programma. Ja, het is weer uitgelopen. Okee, hoort erbij. Ga er maar mee om. Nieuwe ervaring en leerproces.

Communicatie is dan wel weer het sterkste en tegelijkertijd het zwakste punt. Praten en delen kan altijd. Iedereen accepteert elkaar. Alles is okee. Het mag er zijn. Er wordt samen gelachen en gehuild. Het schept een goede band. De onderlinge communicatie is dan af en toe weer wat rommelig. Hoort ook gewoon bij het leven. Besef je weer hoe belangrijk communicatie eigenlijk is.

Wat hebben we een hoop meegemaakt. Van de Quest Trek, die bij veel mensen toch wel voor een verandering zorgde, tot gekke feesten als carnaval. Of Bevrijdingspop in Utrecht met de groep. Wij gaan los op z'n Breekjaars, anderen kijken van "Wat zijn die mensen gek". Ja, gek zijn we zeker, maar we doen dingen die we leuk vinden en volgen ons hart. Zo, stop die maar in je zak.

Ook mooi om iedereen te zien groeien en opbloeien. Nu neem ik mezelf even als voorbeeld. Van stille, introverte dromer tot directe, ondernemende, prettig gestoorde Brabander. Ja, ook door Breekjaar. En dromen doe ik trouwens nog steeds. Al doe ik nu iets met mijn dromen in plaats van er alleen aan te denken. Verder is mijn Breekjaardoel van studiekeuze ook uitgekomen. Zat ik eerst te kijken bij normale opleidingen, kwam ik uiteindelijk door een van de coaches uit bij een opleiding waar ik mijn eigen ding kan doen en wat past bij wat ik wil en wie ik ben.

Wat zal ik het missen om iedereen zo vaak te zien. De diepe gesprekken, de gymzaal, alle workshops en andere inspiraties. Samen klussen voor een festival, mede georganiseerd door een aantal van onze toppers. Filmavondjes op de beamer alsof we onze eigen bioscoop hebben. Samen muziek maken, vaak geleid door enkele van onze muzikale meesterbreinen. Of we maken met een graffitiworkshop even een waar paradijs van ons net gebouwde hok.

Terugkijkend op het jaar lijkt het af en toe haast onrealistisch wat we allemaal hebben gedaan en voor elkaar gekregen. Van een lege, kale gymzaal hebben we ons eigen huis/leerplek/rustplek en ga zo maar door gemaakt. Niks is te gek. Van tribunes tot creatieve kunstwerken van spiegelmozaïek op de muur.

Wel grappig, schrijven doe ik uitgebreider dan praten bij een check-in/out. Daar kwam ik nog een verrassend uit de hoek door een keer te zeggen "De zon schijnt, ik heb koffie en ik ben hier. Check-in". De gezichten die me toen aankeken, zal ik niet snel vergeten.

Goed. Breekjaar zit er helaas alweer bijna op dus ik eindig net als hoe ik mijn eerste blog geëindigd ben.

Check-out!

Diemer

 

Onbeschrijfelijk leerzaam

Geschreven door: Esther Boot

Wat kan er veel veranderen in een paar maanden. Ik herinner me nog goed mijn letterlijke sprong van een stoel in het Breekjaar. Onzeker, bescheiden, stil en onrustig van binnen voelde ik me toen ik begon aan deze maanden. De sprong van de stoel was een sprong in het diepe, maar zeker een sprong die het waard is. Zo ontzettend veel heb ik geleerd in de afgelopen 3,5 maand. Geen woordjes, rijtjes of formules maar dingen die echt belangrijk zijn in het leven. Zo weet ik nu dat niemand echt dom is. Mensen zijn op verschillende manieren intelligent en leren dus ook op verschillende manieren. Je kunt bijvoorbeeld heel logisch denken en redeneren of juist heel visueel ingesteld zijn. Of je beschikt over een van de overige zes intelligenties, die zeker niet minder zijn:) Het gaat te ver om alle acht intelligenties nu uit te leggen. 

Read More

Moos

Moos

“ It's a mystery to me
We have a greed with which we have agreed
You think you have to want more than you need
Until you have it all you won't be free”- Eddie Vedder
 

De deur van mijn studentenkamer in Utrecht trek ik met een klap achter me dicht. Een van mijn huisgenoten kijkt me lachend aan als hij mij op  bergschoenen en met een zware backpack, voorbij ziet waggelen. ‘Waar ga jij naar toe? Vraagt hij nieuwsgierig. ‘Een week backpacken in de Achterhoek’, antwoord ik hem. ‘zozo, jij durft’, zegt hij. ‘Oja, ik heb geen telefoon of internet voor een week dus ik ben even niet bereikbaar’, meld ik hem. ‘Dat wordt heavy shit meid’.     ‘Het wordt juist heel gaaf, let jij maar eens op kerel’ zeg ik. Met een klap op zijn schouder en een knipoog, verlaat ik het huis.  

Read More

Geïnspireerd door Breekjaar

Geschreven door: Sara Eenhoorn.

En dit En dat

Misschien herken je het wel, teveel willen. Alle dingen aangrijpen die op jouw pad belanden. Ik ben zo iemand, die me het liefst overal in wil gooien. Ik heb een enorme behoefte om het liefst in sneltreinvaart te leren, te groeien en te ontdekken. Ik wil alles op de wereld zien én naast Journalistiek ook Antropologie leren én daarnaast ook Film-en TV Wetenschappen doen, een cursus Italiaans, Spaans volgen én als ik dan toch bezig ben, ook nog een goed woordje Frans kunnen spreken. Het liefst wil ik ook nog te werk in het buurthuis bij mij om de hoek, een dag helpen op een daklozen centra, djembé les nemen, én afreizen naar een ontwikkelingsland om daar mijn handen uit de mouwen te steken. Dan neem ik me voor om, over dat alles, ook nog eens te gaan bloggen over wat ik dan mee maak. Waarom komt het dat ik zoveel dingen wil doen, vroeg ik me af? 

Read More

Kiezen

Geschreven door: Sara Eenhoorn.

Kiezen tussen rood of blauw
Kiezen tussen de liefde voor een ander of voor jou
Kiezen tussen denken of gewoon doen 
Kiezen tussen vooruit kijken of denken aan toen
Kiezen voor werk of vrijetijd
Kiezen voor een jongen of voor een meid

 

Read More

Liefdevolle stress

 

Door Mette Hermkens.

Stress. Stress is iets waar ik altijd last van zal hebben. Ik kan proberen de stress fijn te knijpen maar de stress zal altijd door mijn vingers heen glippen. Wel heb ik gemerkt dat je stress kan indammen met een veilige liefdevolle omgeving. Breekjaar? Ja, Breekjaar!

Read More

Onze ervaring

Yvonne en Walter van den Berg – ouders van Diemer

En dan word je op 3 januari opeens door je zoon gebeld vanuit Arnhem dat hij de opleiding IBMS niet meer ziet zitten en ermee wil stoppen. Hebben we net een kamer geregeld met alles erop en eraan waar hij net 4 weken woont……

 

Read More

Mijn val

Door Sara Eenhoorn.  

Bovenop de tafel stonden mijn schoenen.
En ik stond in die schoenen. Bijna als laatste, stond ik daar dan toch. Ik trilde, was het angst, onzekerheid of het onverwachte. Ik wist het niet. Het was alles bij elkaar.

Read More

Familie

Door Yorick Veenhuizen

Hoe kan men zoiets beschrijven
Iets zo moois, zo geweldigs
Woorden zijn niet abstract genoeg
Een groep is nietig, kijkende naar dit
Deze familie-in-1-dag.

Read More

33 knuffels

Door Geert Petter.

Op zondag 8 september was het introkamp alweer afgelopen. Allemaal hadden we een fantastisch weekend gehad met heel veel ‘ups’, en voor een aantal ook een paar ‘downs’. Maar toen we die zondag afscheid namen rond een uur of twee, ging iedereen niet zomaar weg. Want er werden knuffels uitgedeeld. Ik ben de tel kwijt geraakt maar ik schat dat ik zo’n 33 knuffels gekregen heb alvorens ik weer naar huis ging. Dat overkomt mij zeker niet elke dag, en daarin ben ik denk ik niet de enige.

Read More

Nooit alleen.

Door Sara Eenhoorn.  

Met knikkende knieën stapte ik de auto in, op weg naar iets geheel nieuws voor mij. Achteraf weet ik zeker dat ik niet de enige was die zo zenenuwachtige, maar o zo nieuwsgierig tegelijk -want dat was ik al weken- de auto of trein in stapte. Op weg naar Otterlo, bedacht ik me het volgende: eigenlijk is het gewoon heel gaaf om vanaf vandaag een Breker te mogen zijn! 

 

Read More

Een nieuw begin

Door Diemer van den Berg.  

Zonder te weten wat ik kon verwachten begon ik mijn reis naar Otterlo. De zenuwen gierden door mijn lijf, hoe dichter ik bij de eindbestemming aankwam. Eenmaal aangekomen, werd ik hartelijk ontvangen door andere Breekers en de coaches. Na m’n spullen te hebben gelegd in de Mongoolse yurt, waar we sliepen, maakten we de eerste stap. Letterlijk. Iedereen moest omstebeurt op een verhoging gaan staan en werd massaal toegejuicht door de anderen. Je kon hier alleen maar van glimlachen. Wat een spetterend begin was dit zeg! 

Read More

Een chaos met structuur

Door Mette Hermkens. 

Zoals zo vaak was ik weer bezig met het uitstellen van zaken en rustig een filmpje aan het kijken op mijn computer toen mijn moeder mij wees op een stukje in de krant. Het eerste wat me opviel was dat een goede, alom bekende vriend Rutger bij het artikel stond met een 'just out of bed look.'

Read More