Breekers Blog - Breekjaar

Op het Breekers Blog van Breekjaar lees je over het concept van een tussenjaar, het maken van een studiekeuze en het ontwikkelen van specifieke skills. 

Moos


Geschreven door Sara Eenhoorn. 

Moos

“ It's a mystery to me
We have a greed with which we have agreed
You think you have to want more than you need
Until you have it all you won't be free”- Eddie Vedder
 

De deur van mijn studentenkamer in Utrecht trek ik met een klap achter me dicht. Een van mijn huisgenoten kijkt me lachend aan als hij mij op  bergschoenen en met een zware backpack, voorbij ziet waggelen. ‘Waar ga jij naar toe? Vraagt hij nieuwsgierig. ‘Een week backpacken in de Achterhoek’, antwoord ik hem. ‘zozo, jij durft’, zegt hij. ‘Oja, ik heb geen telefoon of internet voor een week dus ik ben even niet bereikbaar’, meld ik hem. ‘Dat wordt heavy shit meid’.  ‘Het wordt juist heel gaaf, let jij maar eens op kerel’ zeg ik. Met een klap op zijn schouder en een knipoog, verlaat ik het huis.  

Waar ik slechts een uurtje voor had uitgetrokken, had opeens mijn hele middag in beslag genomen. Het inpakken van een backpack blijkt opnieuw een hele uitdaging. Je neemt altijd te veel mee op reis, dat is niet erg als je een koffer op wieltjes hebt. Deze week is het tussen mij en mijn blauwe backpack. Ik besluit het geval een naam te geven. Moos. Dat staat voor: Mooie Ontdekkingen On Survival. Dan is het niet meer die ‘zware tas’ maar mijn vriendelijke reus ‘Moos’ die ik moet dragen, koesteren en duizend keer zal in-en uitpakken. Mijn Moos. De tas voelt gelijk al een stuk lichter.

Voordat ik vertrek neem ik afscheid van mijn ouders en lieve zus. Over een kleine week zie ik ze weer. Onverwachts krijg ik nog een laatste telefoontje van een vriendin. Ze vraagt hoe ik ervoor sta. Ik vertel haar dat ik sta te stuiteren van de adrenaline die door mijn lijf gaat, en tegelijkertijd ook wat zenuwen in mijn buik voel opkomen. ‘Het wordt bijzonder’ zegt ze. ‘Ga er zonder verwachtingen in en geniet nou maar’ benadrukt ze. Ze heeft gelijk. Het wórdt bijzonder. Ik voel het door mijn hele lijf.

Mijn veters trek ik nog eens stevig aan en maak een dubbele knoop voordat ik achteromkijk en een laatste hand-kusgebaar maak. Backpacken in eigen land. Ik beeld me véél gras, weilanden, koeien en anwb-kilometerpaddestoelpaaltjes in. We hebben enkel een paklijst gekregen en wat informatie over het station waarvandaan onze voettocht gaat starten.        

Na een kleine drie uur reizen kom ik aan op station Lichtenvorde-Groelo. In de trein kwam ik mijn andere groepsgenoten tegen waarmee ik komende week de uitdaging aan ga. Hoe goed kennen we elkaar eigelijk echt? Hoeveel weten we van elkaar en zij van mij? De diversiteit in onze groep is groot. We staan allemaal op een andere punt op het pad van onze persoonlijke ontwikkeling. Echter hebben we één ding gemeen, we hebben allemaal een doel of missie meegebracht deze week.

Dan stappen we het grasland tegemoet en in een zoef hoor ik de trein achter me verdwijnen die terug gaat naar de drukke levens van mensen in de stad. Even geen afspraken, knalfeestjes of stof tot nadenken. Het voelt even als een dropping, die je wel eens deed op verjaardagsfeestjes of met de scouting. Maar nu mét routekaart.

De frisse wind blaast de drukte van afgelopen weken langzaam uit mijn hoofd. Ik besluit me over te geven aan de natuur en aan Moos. Na een kleine 5 kilometer lopen, komen we aan op de eerste boerderij:              Eko-boerderij Arink. Daar worden we ontvangen door een zingende- en gitaarspelende Mark Simons, leider van deze Questtrek. Al snel warmen we ons handen aan het knisperend houtvuur en brengt de ondergaande zon ons tot de eerste oefening: jezelf introduceren aan de hand van een voorwerp of foto, op een plaats die jouw ‘roots’ kenmerken. Daarna maken onderling duidelijke afspraken met elkaar over openheid, veiligheid en de simpelheid waaruit we voortgaan leven deze week. Geen mobiele telefoons of andere electronica, geen vlees en overbodige luxe.

De eerste nacht kroop ik diep in mijn slaapzak. Het was februari en de kou zat voelbaar nog in de lucht. Ik ging back to basic en rolde dan ook mijn slaapmat uit in de grote koeienstal. Die nacht heb ik veel geleerd over koeien. Ik sliep om de 20 minuten waarna ik weer wakker werd. Dit is precies het aantal minuten dat koeien ook slapen. Als ze niet slapen betekend het dus, ja je raad het al, dat ze andere dingen doen. Voor de duidelijkheid: loeien, eten, lopen, loeien, plassen, poepen, loeien, plassen, nog een keer poepen en als ze daarmee klaar zijn begint het weer van voor af aan. Fascinerend om vanuit je slaapzak naar onze zwart-witte melkproducenten te kijken.

Elke ochtend werden we om zes uur gewekt. Door het gekukuluku van de haan of door een van de coaches.

Je hebt vast weleens zo’n advertentie gezien waarop een vrouw in joggingpak staat en in kleermakerzit een yogales promoot. Dat ziet er behoorlijk ‘zen’ uit. Tegenwoordig is het ook best ‘in’ om aan yoga, pilates of meditatie te doen, omdat je zo je leven in ‘balans’ houdt. Waar sommige het van onze groep als wat ‘zweverig’ typeerde, geloof ik in de effectiviteit van yoga. Het leek me heerlijk om echt even het leven diep in- en uit te ademen. Terwijl ik met gesloten ogen en in kleermakerzit tot het besef kwam dat ook ik beenspieren heb, voelde ik tergelijkertijd de lucht stromen langs het plekje tussen mijn bovenlip en de onderkant van mijn neus. Het gaf aan dat mijn pogingen tot concentratie en ontspanning ein-de-lijk lukte. In het begin was de yoga even wennen, maar uiteindelijk was het heel fijn om iedere ochtend zo bewust wakker te worden.

Tijdens de Questtrek heeft elke dag een thema, met als rode draad Theory U. Een theorie die uit gaat van het principe dat ‘alle grote ontdekkingen uit een grote innerlijke reis komen’.

In een samenleving waarin iedereen langs elkaar heen beweegt en we online gesprekken met elkaar voeren, maken we nauwelijks nog écht contact met elkaar. Het blijft bij een bergoeting op straat als je een bekende tegen komt of bij een ‘hallohoegaathetmetjemetmijgaatallesgoed-welergdruk-jij?-spreekjedoegggg’. Hartstikke jammer natuurlijk, dat we door het groeiende individualisme en technologische ontwikkelingen zo weinig van elkaar weten én willen weten. Ik ben ervan overtuigd dat ieder mens uniek is en op zijn of haar manier een verhaal met zich mee draagt. Door weinig écht contact, ontstaan er (voor)oordelen over een ander of doen we aan hokjesdenken. Iets waar we niet bepaald trots op hoeven te zijn.

Oordelen over een ander of over dingen om je heen zijn deze week verboden. De opdracht luidt: sta stil bij wat je hebt en met wie je bent. Wees oprecht geïnteresseerd in elkaar en durf te vragen.                               

Op dag twee werd ik me bewust van het feit dat ik eigenlijk best snel een oordeel vorm over iets of iemand. Deze week heb ik geprobeerd even geen oordelen te hebben over iets of iemand. Het maakt je leven absoluut mooier.

De innerlijke reis begon met een reis terug naar het verleden.Terug naar je jeugd. Al wandelend door drassig grasland, met Moos op mijn rug, bogen we ons hoofd over de vragen: hoe was je als kind? Wat vond je op school leuk en in welke omgeving groeide je op? Daarop vond ik antwoorden die meer vertellen waarom ik nu ben wie ik ben. Elke dag pelde we de lagen, die onze kern omhullen, voorzichtig los. Laag voor laag kwamen we dichterbij onszelf. Soms met een traan, maar meestal met een lach.

Wat al snel duidelijk werd is dat het woord ‘vertrouwen’ misschien wel het belangrijkste woord is uit de hele Dikke van Dale. Vetrouwen dient als sociale constructie van de samenleving en als iets wat de samenleving nodig heeft om samen te bouwen, te groeien en prettig naast elkaar te kunnen leven. Door gesprekken en verhalen ontdekte ik dat je als mens al met het woord te maken krijgt in de eerste jaren van je leven. De mate waarin dit vertrouwen wordt bevestigt of geschaad, kan op latere leeftijd van grote invloed zijn. Van wie krijg je vertrouwen? Of wie of wat neemt vertrouwen van je af?

Deze niet-alledaagse vragen werden afgewisseld met momenten van rust om even te schrijven of gewoon even lekker te genieten van het oer Hollandse landschap om alles even te kunnen laten bezinken.  

Rust is iets waar ik een soort haat-liefde verhouding mee heb. Want doordeweeks verlang ik vaak genoeg naar een momentje voor mezelf, maar ken ik het mezelf alleen niet toe. Terwijl ik weet dat het juist heel goed is om even helemaal niets ‘te moeten’ en te genieten van rust en stilte. Lichte stress kwam dan ook opzetten toen de volgende morgen het thema ‘silence’ werd aangekondigt. Het is haast niet voor te stellen om in het dagelijks leven ‘stilte’ te ervaren. Er zijn altijd en overal mensen waardoor de wereld om ons heen continu in beweging is. Er zijn genoeg afleidingen die het onmogelijk maken een lange ‘stilte’ te ervaren.

Toch zijn we de uitdaging aangegaan om zeven uur niet te praten en geen contact te maken met de mensen om je heen, maar simpelweg stil te zijn.  Hoewel het in het begin wat ongemakkelijk was, bleek het na de eerste uren heerlijk te zijn om je over te geven aan die stilte. Andere zintuigen werden wakker waardoor je vogels hoorden fluiten en de warmte van de zon op je gezicht heel bewust voelde. De uitspraak ‘leven in het hier en in het nu’ heeft voor mij tegenwoordig een veel diepere betekenis gekregen.

Door veel meer in het nu te gaan leven, lukte het me ook om minder in mijn hoofd te zitten en meer in mijn gevoel. Bij sommige opdrachten kwam ik erachter dat mijn hoofd en mijn gevoel te ver van elkaar staan, waardoor ik vaak moeite heb met het maken van grote beslissingen of alledaagse keuzes. Als je niet kan beslissen of te veel twijfels hebt, dan raak ik onzeker. Het duiveltje in mijn hoofd recht zijn rug en kraakt me  dan met een felle stem af. Het engelte die mij positief laat denken, maakt tegen zo’n reus geen schijn van kans. Op deze innerlijke reis zijn we opzoek gegaan naar je negatieve stem; het duiveltje en je positieve stem; het engeltje. Spelenderwijs heb ik mijn negatieve stem letterlijk buiten de deur gezet. Het was behoorlijk confronterend om te zien dat je negatieve stem zoveel invloed op je kan hebben en dat ik niet de enige was die zich hier teveel door laat beïnvloeden.

Het is super mooi om te zien dat er iedereen kei-hard aan zichzelf werkte en door zichzelf open te stellen anderen ook uitnodigde om open te zijn. Door terug te gaan naar de basis van het leven en even afstand te doen van overbodige luxe en je mobiele telefoon, ontstaat er ruimte om over je leven na te denken. De natuur bied die ruimte en rust, die zorgen voor nieuwe inzichten en ideeën. Daardoor kom je erachter dat het juist om die kleine dingen in het leven draait. Dat wat je in eerste instantie als vanzelfsprekendheid aanneemt, vaak niet zo vanzelfsprekend lijkt te zijn. Bijvoorbeeld een goede gezondheid of een veilig thuis.

Inmiddels waren we aangekomen bij de onderste laag van theory U. Een ‘open will’ is de sleutel tot het waarmaken van (toekomst)dromen. Door het vertellen van piekerarvingen brachten we onze waarden in kaart. In mijn leven vind ik waarden als; onafhankelijkheid, geluk, rechtvaardigheid en betrokkenheid heel belangrijk. Een waarde is iets wat je graag wil krijgen of behouden. Als je je hier bewust van bent kan je ook gaan kijken in welke studie/baan/richting je dit kan vinden.  

De kilometers die we gelopen hebben staan voor mij in lijn met de weg die ik heb moeten af leggen om tot mijn kern te komen. Het was bijzonder om te zien dat we elkaar uitnodigden om open te zijn door jezelf open te stellen. Het was soms confronterend, lastig of ingewikkeld maar door het enthousiasme en de professionaliteit van de coaches heb ik er zelf ontzettend veel van opgestoken en nieuwe inzichten gebracht. Ik heb genoten van mijn groepsgenoten die grote stappen maakte, ervaren hoeveel kracht er in je lijf zit en dat het draait om de kleine dingen in het leven. In het leven neem ik voortaan verantwoordelijkheid voor mijn eigen geluk, pas dan kan ik ook iets betekenen voor een ander.

We hebben gelachen, gedanst, gedeeld, met dingen gebroken of losgelaten, gesteunt, gepraat, geleerd te waarderen wat we hebben en nog zoveel meer.  

Terug in het studentenhuis lijkt er niets veranderd. Er moeten stapels met boeken in het hoofd worden gestampt door de studenten om studiepunten binnen te halen. Iedereen lijkt verzonken te zijn in zijn of haar eigen wereld die momenteel bestaat uit leren en feesten. Of feesten en leren. Ik ben er nog niet achter wat de volgorde is. Het échte leven lijkt hier ver weg. Maar ik weet vanaf nu wel beter en besluit mijn leven met een open mind, heart en will te gaan leven om er alles te kunnen uithalen wat er in zit.

Dit is slechts een klein deel van mijn schrijfwerk over deze week. Het leek me leuk om dit te delen met jullie, vandaar dat ik het toestuur. Vooral omdat mijn dank ontzettend groot is naar jullie toe.

Het waren absoluut Mooie Ontdekkingen On Servival. Daarom ook de groetjes van Moos (mijn tas).

Liefs, Sara Eenhoorn.