Breekers Blog - Breekjaar

Op het Breekers Blog van Breekjaar lees je over het concept van een tussenjaar, het maken van een studiekeuze en het ontwikkelen van specifieke skills. 

Mijn val

Door Sara Eenhoorn.  

Bovenop de tafel stonden mijn schoenen.
En ik stond in die schoenen. Bijna als laatste, stond ik daar dan toch. Ik trilde, was het angst, onzekerheid of het onverwachte. Ik wist het niet. Het was alles bij elkaar.

Schermafbeelding 2013-09-27 om 15.20.48.png

Misschien is dit wel het belangrijkste moment voor mij in dit Breekjaar tot nu toe geweest. Dat het zo moeilijk zou zijn om daar boven op die houten tafel te staan, dat had ik niet voor ogen gehouden. Naast mij waren er twee andere groepen hard aan de slag, met diezelfde oefening, die alles te maken heeft met misschien wel het mooiste woord uit de hele Dikke van Dale: ‘vertrouwen’. Vertrouwen in jezelf én vertrouwen in elkaar. Het doel van de oefening was jezelf achterwaarts, van de tafel te laten vallen in de gekruiste armen van je teamgenoten. Zo simpel klonk het dus.
Ik keek achterom, kreeg aanmoedigingen en complimenten, bemoedigende woorden. Ik voelde me groots op deze tafel, en wist dat ik letterlijk en figuurlijk een belangrijke stap ging zetten in mijn leven. Want een stapje vooruit, dat was waar ik voor ging. Mijn benen begonnen te trillen, mijn hart ging sneller kloppen, beelden van vroeger werden als een film geprojecteerd op de muur waar ik tegen aan keek. Pestkoppen, gemeneriken en toekijkende leraren speelden de hoofdrol in die film. Alles was haarscherp, de volumeknop stond hoog. Even voelde het alsof ik straks zou vallen in de armen van die schreeuwende pestkoppen. Ik keek nog een keer achterom, kwam weer terug in de realiteit. Diep ademhalen. Negen keer twee ogen keken me bezorgd aan. Droog had ik het al niet meer gehouden. Het moment was daar. Ik was plots zeker van mijn zaak. Ik nam de beslissing, om te ‘vallen’. Seconden schoten voorbij. Alles werd kleiner, voelde me een echte parachutiste, waarbij de grond onder mijn voeten nog lang niet in zicht was.
Mijn parachute was de mooiste die ik ooit heb durven dromen. Het bestond uit acht hele lieve (en gelukkig ook gespierde) Breekers en een coach, die mij het vertrouwen gaven nooit opnieuw te gaan ‘vallen’. In welke vorm dan ook. Wauw, dat gevoel dat zal ik me altijd blijven herinneren. Ik voelde me opgelucht en blij. Direct daarna ontving ik een groepsknuffel die me weer terug bracht op aarde. Wat een mooi moment!

Eenmaal in de trein speelde zich opnieuw een film op mijn netvlies af. Nu zat ik in de juiste zaal, in de juiste bioscoopstoel. Alleen niet met een beker popcorn, want mijn maag zat vol eten, dat ‘liefde’ heette. De film ging over een groep hele leuke, mooie, inspirerende Breekers die mij het vertrouwen hadden gegeven te durven ‘vallen’. En o, wat ben ik blij dat te hebben gedaan!

Nogmaals heel erg bedankt iedereen voor jullie vertrouwen en lieve woorden. 

 

1381936_10151631876866727_1941158776_n.jpg