Nieuws - Breekjaar

Lees meer nieuws over alle eigenschappen van een Breekjaar: tussenjaar, studiekeuze, persoonlijke ontwikkeling, coaching, stoppen met studie en naar het buitenland gaan. 

Oprichters van "Challenge Day" op bezoek bij Breekjaar

Op 15 oktober j.l. waren de oprichters van Challenge Day (bij ons bekend van de KRO-serie 'Over de Streep') voor de tweede keer een dag te gast bij Breekjaar. Echt een briljant cadeau voor onze Breekers en Team. Maar ook Rich & Yvonne St John-Dutra waren erg dankbaar dat ze weer een dag met Breekjaar konden werken. We gaan zelfs samen verkennen hoe we Breekjaar naar de USA kunnen brengen! 

Hiernaast een blog van Sara (Breeker van vorig jaar, nu Junior Coach) over hoe zijn de bijzondere dag vol liefde en verbondenheid beleefd heeft.


15 oktober 2015 

Geef maar eens woorden aan deze dag. 

Vol van alle verhalen probeer ik keer op keer, 
woorden te vinden, ik stotter en ik leer. 
Ik val en sta op met het maken van hele zinnen. 
Deze brei aan woorden, heeft niets met vergetelheid te maken. 
Het is een ervaring die niemand echt kan na vertellen, maar alleen te voelen is. 
Is de abstractie vast te pakken? 
Is deze onvoorwaardelijke liefde inderdaad niet uit te drukken? 
Ik denk van wel. Ja, ik weet het zeker, vandaag werd het bevestigd. 

Liefde is niet langer ‘zomaar iets wat om ons heen zweeft; niet aan te raken valt of niet vast te pakken is’. Integendeel. Liefde werd na vandaag iets tastbaars, iets wat we allemaal kunnen vastpakken, kunnen weggeven en ontvangen van een ander of geven aan jezelf. Liefde is: een knuffel, een omarming, een high five, een box, een schouderklopje op je borst. Voor iedereen die na vandaag nog denkt dat liefde iets abstracts is, en niet akkoord gaat met de verklaring in de Dikke van Dale: denk aan de vele knuffels die je hebt gekregen. 

Knuffels in alle soorten en maten: lang, kort, dik, intens, fijn, dichtbij, warm, krachtig, zacht of gewoon helemaal zoals jij hem nodig had op dat ene moment. Maar voor iedereen die denkt dat knuffels geven makkelijk is, heeft het mis: soms een kopstoot hier en daar, lang klevend haar raakt verwikkeld in elkaar, boxen die net even iets te hard zijn, áu!, vingers doen pijn, maar het mannetje in hem voelde zich weer eventjes klein. Klein, door het intense gevoel van verbondenheid. 

Knuffels met onbekenden, hart op hart, elke keer weer bijzonder, voel je het verdriet, de pijn of de kracht van de ander. Verander jezelf. 
Kom je tot de conclusie, waar je stiekem al jarenlang bevestiging naar zocht, dat we - en inmiddels de wetenschap allang bewezen heeft- (hoera!) mensen zijn. Allemaal. Men-sen. Wij, hij, zij, jij én ja zelfs ik, dus ook gewoon maar een mens zijn. Hoe stom eigenlijk dat we dit vergeten zijn! Gewoon mensen dus, met gevoelens en emoties als verdriet. Het ‘mens zijn’, lijkt zoiets vanzelfsprekend, maar dat is het blijkbaar niet. 

Vergeten zijn we ook -maar inmiddels weten we wel beter- we eigenlijk allemaal verlangen naar een ruimte om je hart te luchten, eerlijk te zijn, te huilen, het ‘nu’ even in te ademenen en je zorgen uit te zuchten. Zeg wist jij, dat je een topper bent, een kanjer, een genie een briljant persoon? Ja, echt waar, schreeuw het van de daken, wees blij met wie je bent, schrijf een lied hierover en zing het voor tenminste honderd personen, want jij, nee hoho, íeder mens is uniek en verdiend zo’n liefdeslied. 

Maar wist je dat je ook een topper bent, omdat je vrienden hebt gesloten met jouw gevoelens en emoties en alles wat er onder die waterlijn zit vandaag hebt laten zien. Het mag er zijn, het mag er zijn. Maakt niet uit hoeveel of weinig woorden je er ook aan geeft. Alles is goed. Jouw kwetsbaarheid is prachtig. Lieve breekers, ik houd van jullie ook al wordt ik tachtig!